Άρθρο του Γιώργου Πέρρου, μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ και της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ στην εφημερίδα "Το Παρόν" της Κυριακής για το νομοσχέδιο που θέλει να προωθήσει η κυβέρνηση για τα εργασιακά.
Οι τρόποι που σκαρφίζεται η κυβέρνηση που αποτελεί το πολιτικό προσωπικό των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων για να αυξήσει το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων δεν είναι πλέον ούτε ευφάνταστοι, ούτε πρωτόγνωροι.
Μετά τις συνεχείς επιθέσεις σε 5ήμερο και 8ωρο την περασμένη δεκαετία, μετά τη 10ωρη εργασία χωρίς υπερωριακή αμοιβή που θεσπίστηκε με τον νόμο “Χατζηδάκη”, η κυβέρνηση φέρνει νέο εμβληματικό έκτρωμα που θα επιτρέπει δουλειά μέχρι και 16 ώρες την ημέρα, βαφτίζοντάς το και αυτό δικαίωμα, όπως άλλωστε και με τη δουλειά μέχρι τον τάφο.
Βάζουν στόχο τον σταθερό και ημερήσιο χρόνο εργασίας που πάνω σε αυτόν χτίστηκαν, οι μισθοί, η ασφάλιση, οι συντάξεις, τα επιδόματα ανεργίας κλπ.
Είναι αδιανόητο την εποχή που οι παραγωγικές δυνατότητες και η επιστήμη δίνουν τη δυνατότητα να μειωθεί ο ημερήσιος εργάσιμος χρόνος, οι εργαζόμενοι να τσακίζονται και να πεθαίνουν στη δουλειά, όπως ο μηχανικός της ΕΒΓΑ μετά από αμέτρητα συνεχόμενα 12ωρα στην αμμωνία, ο εργάτης με διαγνωσμένη καρδιοπάθεια μέσα στο λιοπύρι μετά το 8ωρο στα ναυπηγεία Ελευσίνας, οι δεκάδες διανομείς από τροχαία σε καύσωνες και χιονιάδες. Και αυτό το ονομάζουν δικαίωμα, επιλογή του εργαζομένου.
Δεν αποτελεί επιλογή κανενός εργαζομένου να δουλεύει σε δυο και τρεις εργοδότες για να συμπληρώσει τον άθλιο μισθό που παίρνει και να τα φέρει βόλτα μπροστά στις αυξημένες ανάγκες που έχει ο ίδιος και η οικογένεια του.
Το ΚΚΕ είχε προειδοποιήσει ότι οι παρεμβάσεις που έγιναν στο χρόνο εργασίας δεν θα έχουν τελειωμό, γιατί κριτήριο γι αυτές είναι το καπιταλιστικό κέρδος.
Δικαίωμα δεν είναι να σακατεύεσαι για το κέρδος του εργοδότη, αλλά να δουλεύεις λιγότερες ώρες, με αξιοπρεπές εισόδημα, αντί να επιβιώνεις σε μία χαμοζωή.
Δικαίωμα δεν είναι η απεργοσπασία, αλλά η δυνατότητα να παλέψεις οργανωμένα για να βελτιώσεις τους όρους και τις συνθήκες δουλειάς.
Και χρειάζεται οι εργαζόμενοι να χαρακτηρίσουν εχθρό τους όχι μόνο αυτή την κυβέρνηση, αλλά κι όσους αναμασούν τις «οδηγίες της ΕΕ» που όχι μόνο υπερασπίζονται ή δίνουν ανοχή στο νόμο Γεωργιάδη, αλλά τελικά ομολογούν την πιο βαθιά σήψη και χρεοκοπία του βάρβαρου αυτού συστήματος. Γιατί όλες μα όλες οι ευρωπαϊκές οδηγίες και αποφάσεις έχουν επιβάλει τα εξαντλητικά ωράρια, την υπερεργασία ήλιο με ήλιο, την κατάργηση της σταθερής δουλειάς, το κυνήγι της επιβίωσης κυριολεκτικά μέχρι το θάνατο.
Δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε άσχετο ότι από όλες τις χώρες της ΕΕ, η Ελλάδα είχε πέρυσι το υψηλότερο ποσοστό εργαζομένων με υπερωρίες (12,6%), και είναι «πρωταθλήτρια» στους εργαζόμενους με πάνω από 49 ώρες εργασίας την εβδομάδα, με στοιχεία της Eurostat.
Δεν χρειάζεται καμία ανοχή λοιπόν και καμιά αναμονή, κανένας εφησυχασμός, όπως κάνει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που εξωραΐζει την Ευρωπαϊκή Ένωση των μονοπωλίων και τις ευρωπαϊκές οδηγίες ότι τάχατες είναι προς το συμφέρον των εργατών. Το ίδιο έκανε και με το νόμο Χατζηδάκη.
Ό,τι μέχρι σήμερα έμοιαζε παράνομο από την ελάχιστη εργατική νομοθεσία που είχαν κρατήσει οι εργαζόμενοι με τον σκληρό τους αγώνα και το Κόμμα τους το ΚΚΕ, την τελευταία δεκαετία έρχονται σαν τους κλέφτες μέσα στον Αύγουστο να τα θεσμοθετήσουν, ομολογώντας στην πραγματικότητα ότι φοβούνται το εργατικό κίνημα.
Φοβούνται το Εργατικό κίνημα, τις μαζικές κινητοποιήσεις, για αυτό και χρησιμοποιούν την καταστολή με φυλακίσεις και εξοντωτικά πρόστιμα. Γι αυτό και αξιοποιούν τα φερέφωνα τους, τους ρουφιάνους τους στις επιχειρήσεις. Οι εργαζόμενοι δεν πτοούνται όμως από όλα αυτά. Έχουν και πείρα και γνώση, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές
Είναι βέβαιο πως θα ακολουθήσει και ο σημερινός υπουργός το δρόμο των προκατόχων του, όπως έγινε με το Λάσκαρη, τον Κατρούγκαλο και πολλούς άλλους. Η εργατική τάξη θα τον κατατάξει εκεί που του αξίζει όπως και τα κόμματα που θα ψηφίσουν αυτό το αίσχος.
Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες έχουν αποδείξει ότι μπορούν με την οργάνωση και τον αγώνα τους να ακυρώσουν άλλο ένα αντεργατικό “έκτρωμα”.
Και αντί να δουλεύουν ατέλειωτα δεκαεξάωρα, να επιβάλουν υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με πραγματικές αυξήσεις, με μείωση των ωρών εργασίας και σύγχρονα δικαιώματα σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς.